NIEWYCZERPANE TRANSFORMACJE GŁUPIEJ MĄKI WARIATÓW

  Projekt: Tatiana Tsupka

Pokora jest matką sztuki: tworzenie przedstawień z arcydzieł prozy jest skazane na to, że spektakl będzie gorszy od pierwowzoru. Tak więc, szanowny czytelniku, lepiej przeczytaj Schulza. Jeśli jednak coś cię zainteresowało w naszej fascynacji Schulzem, w wyniku czego powstały spektakle Teatru Mumerus: "Niewyczerpany transformista" i  "Głupia mąka wariatów" - możesz przeczytać ten tekst.

Najpierw musi być początek. W przypadku każdego ze spektakli jest nieco inaczej, ale zawsze na początku jest coś w rodzaju iskierki inspiracji: jakaś sytuacja na ulicy, zapamiętane zdanie z książki, obejrzany obraz... Pierwszym opowiadaniem Bruno Schulza, jakie przeczytałem czterdzieści lat temu, był "Emeryt" - opowieść o radcy o imieniu Szymcio, weteranie abecadła, który wraca do szkoły, gdzie dziecinnieje na amen, aż w końcu porywa go wiatr. Wrażenie z tej lektury, śmiech, który jej towarzyszył noszę w sobie do dziś. Schulz mnie śmieszy.

LATO TEATRALNE MUMERUS - LIPIEC 2020

Z przyjemnością zawiadamiamy, że po kilkumiesięcznej przerwie (spowodowanej wiadomymi wszystkim okolicznościami) Teatr Mumerus wznawia działalność organizując w lipcu 2020 Lato Teatralne Mumerus (spektakle w plenerze):
Oto repertuar:

Fot.: Joanna Marcinkowska

- 16 i 17 lipca, godz. 19:00 "Dziś umarł Prokofiew" (nowa wersja, wzbogacona o udział perkusji)

Fot.: Wioletta Stachura

- 18 lipca, godz. 19:00 "Pieśń gminna"

 Fot.: Robert Siwek

 

- 19 lipca, godz. 19:00 "Historyja barzo cudna. Bunt upadłych aniołów"

Wszystkie spektakle na dziedzińcu (plener) Muzeum Archeologicznego w Krakowie, ul. Senacka 3.

Bilety można nabyć przez internet: https://ewejsciowki.pl/krakow/teatry/teatr-mumerus,871

ZALUDNIANIE PAPKINAMI

Projekt: Jan Polewka

"Już by para z nas dobrana

Zaludniała Papkinami"

Aleksander Fredro, Zemsta

W postaci Papkina , jak w lustrze, może odbić się stary i młody, chłop i baba, biedny i bogaty, śmieszny i tragiczny. Nienawidzę upupienia Fredry, przez to, iż stał się obowiązkową lekturą szkolną. 

Dlatego, gdy otrzymałem propozycję zrobienia czegoś, co wiązałoby się z kulturowym ożywieniem Dworu Fredrów w Beńkowej Wiszni k/ Rudek (Ukraina) pomyślałem: Papkin zmartwychwstały i cudownie rozmnożony, w peruczce i z przyklejonymi wąsikami, z zawsze pustą sakiewką, wędrujący ze szpadą i gitarą od Rudek do Lwowa, od Preszowa do Przemyśla. Polski strach na wróble.

POZOWANIE

"A jednak, jak mi się zdaje, to nie za pośrednictwem Malarstwa Fotografia styka się ze sztuką, ale poprzez Teatr"
(Roland Barthes, Światło obrazu)

Istnieje aktorskie powiedzenie: "jak się czegoś nie dogra, to się dowygląda". Rozróżnienie pomiędzy "graniem" a "wyglądaniem" wydaje się być dość znaczące, a słowo "wyglądanie" można zamienić słowem "pozowanie".  To sceniczne pozowanie ma wiele wspólnego z pozowaniem do fotografii, co wynika zresztą z historii teatru. Otóż nie jest wcale pewne, że w XIX wieku istniała,  podobna do współczesnej, funkcja reżysera i na czym polegała. Ale w ówczesnej fotografii atelierowej była funkcja reżysera, ustawiającego postaci na zdjęciu (a konkretnie ich spojrzenia) i taka osoba nazywała się pozerem i nie była to zresztą ta sama osoba, która uruchamiała spust migawki. Więc można by rzec - prosta droga od pozera  do reżysera.

O "LALCE" BOLESŁAWA PRUSA

Po pięciu tygodniach siedzenia na osiedlu Piastów (56 m2 w bloku), kiedy wychodzenie z domu ograniczyłem do wyjścia do sklepu spożywczego, rozglądając się trwożliwie,  czy nie zatrzyma mnie jakiś patrol i ukarze mandatem za nieumotywowane wyjście z domu, albo ktoś obkicha mnie, w każdym razie  postanowiłem zdobyć się na odwagę i udać się do centrum Huty. Po prostu odczułem nieodpartą potrzebę udania się do księgarni i nabycia "Lalki" Bolesława Prusa.

Jak być zauważonym

Wiesław Hołdys

Jak być zauważonym

Podjąwszy wyzwanie "Dziennika Teatralnego", aby co jakiś czas napisać tekst w ramach stałej rubryki najpierw musiałem nazwę tej rubryki wymyśleć. "Jęki Melpomeny" - rzuciło mi się od razu na mózg i zajęczałem, pogrążyłem się w smutku, bo przez głowę przelatywała burza pomysłów, takich jak na przykład "Refleksje zza kulis" czy wręcz "Obraz duszy reżysera". W końcu wzrok mój padł na półkę pełną teczek z niezrealizowanymi pomysłami: "Lizanie szafy"!

ZMORA - LIST OD WIDZA

Nadesłał zdezorientowany widz: 
"Porządkując dokumenty wpadło mi w ręce to zdjęcie. Wygląda jakby leżało na dnie szuflady już od dawna, nawet bardzo dawna. Nie pamiętam skąd pochodzi i kogo właściwie przedstawia. Obraz jest zamglony. Czy przedstawiony na fotografii mężczyzna wyłania się właśnie z tej dziwnej mgły, a jego rysy stopniowo się wyostrzają, czy wręcz przeciwnie – jego wyrazisty dotąd wizerunek właśnie zaczyna się zamazywać, oddalać? A może fotografię wykonano przypadkowo i dopiero po wywołaniu filmu okazało się, że jednak aparat nie strzelał w próżnię? Mężczyzna ze zdjęcia wpatruje się we mnie uporczywie, co może i nie byłoby niczym dziwnym, przy ujęciu en face. Rzecz jednak w tym, że zamiast oczu ma dwie ciemne, rozmazane plamy! Przecież to niemożliwe, żeby takimi nie-oczami nawiązać jakikolwiek kontakt wzrokowy. A tymczasem on nie tylko gapi się w najlepsze, ale i układa usta w lekko ironicznym uśmiechu. To tylko zdjęcie, zatrzymany kadr, jakaś postać – tłumaczę sobie bez większego przekonania. Ale czy byle postać ze zdjęcia może sprawić, że zaczniesz z nią rozmawiać jak z żywym człowiekiem? Bo wstyd się przyznać, ale już od dłuższej chwili wszystkie moje myśli wypowiadam na głos. Niektóre wykrzykuję nawet prosto w twarz sfotografowanemu mężczyźnie. Wyjątkowo uporczywa z niego zmora! Czuję już niemal fizyczne zmęczenie tym wpatrywaniem się. Wyrzuć to zdjęcie!, coś mi podszeptuje. Może i racja. Biorę je do ręki, obracam jeszcze mimochodem, żeby zobaczyć rewers. Ze zdziwieniem rozpoznaje moje odręczne pismo:
„Zdjęcie ze spektaklu „Zmora” Teatru Mumerus, na który dotąd nie udało ci się dotrzeć, ale bardzo przecież tego pragniesz. Grają 18 lutego 2019 roku o godzinie 19:00, Teatr Zależny, ul. Kanonicza 1, Kraków. Bądź punktualnie.A jak nie przyjdziesz w tym terminie, śledź Teatr Mumerus i przyjdź w następnym”